معرفی مناقب عبداللطیف اثری تقریبی در قرن دهم هجری

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

مناقب‌‌نگاری ائمه در عهد صفویه را می‌‌توان مهم‌‌ترین رویکرد مورخان این عصر در توجه به تاریخ صدر اسلام دانست؛ چرا که پادشاهان صفوی مشروعیت خود را از امامت اهل‌‌بیت داشتند و نه خلافت خلفا. بنابراین مورخان برخلاف قدمای خود به جای نظریه خلافت به نظریه امامت و ولایت تمایل یافتند. این نوع مناقب‌‌نگاری را می‌‌توان دنباله مناقب‌‌نگاریهای صوفیانه سنی و شیعه در عصر پیش از صفویه دانست که مفهوم «شیعه اثنی عشریه» از مفاهیم اصلی و کلیدی در این آثار بود. مناقب عبداللطیف دقیقاً در راستای چنین اندیشه‌‌ای تألیف یافت. عبداللطیف از عدد 12 در بیان مراحل آفرینش و از نور محمدی و اهل‌‌بیت عصمت و طهارت به عنوان سرمنشأ خلقت بهره برده است. به نظر می‌‌رسد که این اثر، اثری حکومتی و البته در عین حال عوام‌‌پسندانه باشد که به ذکر اشعار فراوان در بیان مناسبتهای گوناگون زینت یافته است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Introducing Abdol Latif’s Manaqeb, a proximity work in tenth century

نویسنده [English]

  • Abdullah Farahi
چکیده [English]

It could state that writing about virtues of Ae’emeh (PH) (Manaqeb Negari) in Safaviyeh Era was one of important approaches of historians toward noticing to history of the early years of Islam, because Safaviyeh’s kings have their legitimacy from Imamah of Ahlol Beit (PH) and not from the Caliphate of Caliph. Thus historians contrary to their ancients interested to theory of Imamah of Ahlol Beit (PH) instead of Caliphate’s theory. We could say this kind of writing about virtues of Ahlol Beit (PH) is continuation of Manaqeb Negari of Sufiyaneh of Soni and Shia in era of before Safaviyeh. Thus the concept of “Shia Asna Ashari” was one of main and keyconcepts of these works. Manaqeb of Abdol Latif exactly wrote with this idea. Abdol Latif utilize from the number of 12 for declaring stages of creation and believed Ahlol Beit (PH) are the source of creation. It seems that this work is a governmental work and of course it is a low-brow work as well and this book is about many poems through various relations.