مُلا سعید فتح الله زمناکویی یکی از مفسران معاصر کرد است که قرآن کریم را به شکل کامل تفسیر کرده است. در پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و گردآوری اطلاعات به شیوه کتابخانه‌ای به مطالعه متن تفسیر و واکاوی ابعاد مختلف آن پرداخته شد و مشخص گردید که دانشهای قرآنی جایگاهی ویژه در این تفسیر دارند و به خصوص یکی از مهمترین کاربردهای علوم قرآن در این تفسیر، تبیین هرچه بهتر معانی و مفاهیم ناظر بر جنبه‌های فقهی و آیات الاحکام در کنار کاربست آن برای فهم دیگر آیات است. برخی از مهمترین دانشهای قرآنی مورد استناد وی در این تفسیر مباحث ناظر بر نزول قرآن، اساب نزول، مکی مدنی، محکم و متشابه و نسخ است. وی معتقد به نزول تدریجی قرآن کریم است و در تفسیر آیات نازل شده در مکه و مدینه، به اسباب نزول آنها در بستر زمان و مکان می‌پردازد و از جمله معتقد است آیه اذن جهاد مکی است و اندکی پیش از هجرت نازل شده است. وی ضمن ثابت دانستن نسخ در قرآن کریم به جای کاربرد کلمه نسخ از«غُیّر، بدّل، سهّل» استفاده کرده و این آیات را از باب لطف خدا بر بندگان می‌داند و از اقسام نسخ نیز معتقد به نسخ قرآن توسط سنت نبوی نیست. همچنین وی پس از نقل دیدگاه‌های مختلف در خصوص محکم و متشابه معتقد است که علم به متشابه مخصوص پیامبر(ص) و راسخان در علم است.