ه

خداوند در قرآن در آیات متعدد قضاوتهای حضرت موسی ع را بیان فرموده است. به عنوان نمونه برجسته، می توان قضاوت حضرت موسی ع نسبت به افعال عبد صالح و یا برخورد وی با برادرش هارون را نام برد. مفسران شیعه و اهل تسنن در تحلیل مؤلفه های این قضاوت ها نظرات مختلفی را ابراز نموده اند. منبع علم حضرت موسی ع در قضاوتها، سبک داوری و مواردی از این دست از جمله موارد اختلافی می باشد. این پژوهش با تکیه بر دو تفسیر المیزان و فی ظلال القرآن به عنوان دو تفسیر مطرح معاصر شیعی و اهل تسنن به بررسی تطبیقی قضاوتهای حضرت موسی ع که در قرآن مطرح شده، پرداخته است. یافتههای پژوهش، حاکی از آن است که مفسر شیعی به دلیل اینکه معتقد به عصمت حضرت موسی ع است در تمامی قضاوتها تلاش می نماید که تحلیل قضاوت را به گونه ای مثبت بیان کند. مفسر اهل تسنن نیز در بسیاری موارد اینگونه عمل نموده است؛ همچون بحث در مورد لازمۀ قضاوت، که علم و آگاهی است و معتقدند که علم و آگاهی به حضرت موسی ع آموزش داده شده است. و یا اینکه حضرت موسی (ع) پس از شناخت و آگاهی، از حد و مرز قضاوت که توسط خداوند مشخص میشود، به تشخیص کنشگران ماجرا و واکنش قاطعانه، دست یافت. در این موارد مفسر اهل تسنن نیز همگام با مفسر شیعی است اما در برخی موارد نیز مفسر اهل تسنن خود را ملتزم نمی داند که حضرت موسی ع را از صفاتی همچون تندخویی و شتابگری مبرا کند. مثلا داستان برخورد موسی(ع) با هارون(ع) نشانهای از این رویکرد قضاوتی است که از منظر سید قطب، تندخویی و شتابگری موسی(ع) مشهود است؛ امّا علامه طباطبایی شتاب موسی(ع) را در مسیر حق دانسته و سختگیری او د