مناقب‌نگاری ائمه(ع) نزد فریقین (با تکیه بر کتب مناقب قرون دهم و یازدهم هجری)

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

در این نوشتار به بررسی آثار نوشته شده در زمینه حیات اهل‌‌بیت و ذکر مناقب آنها در دو جریان فکری و مذهبی غالب جهان اسلام، یعنی شیعه و سنی، پرداخته شده است. محور اصلی مورد مطالعه ما دوره صفویه می‌‌باشد که از این شیوه تاریخ‌‌نگاری برای کسب مشروعیت در میان مردم بهره برد. ریشه‌‌های این جریان مناقب‌‌نگاری را می‌‌توان در قرن نهم در شهر هرات پی گرفت، شهری که خاستگاه تاریخ‌‌نگاری عصر صفوی محسوب می‌‌شود. تاریخ‌‌نگاری ائمه را در واقع، به عنوان حلقه اتصالی در میان دو تفکر سنی و شیعی قبل و بعد از صفویه با محوریت سنیهای دوازده امامی می‌‌توان در نظر گرفت که موجب جلب توجه مناقب‌‌نگاران عصر صفوی به ترجمه آثاری همچون کشف الغمه شد؛ اثری که به وفور از منابع اهل‌‌سنت بهره برده است. همین جریان حمایتی دولتی، سرانجام زمینه را برای خلق بزرگ‌‌ترین اثر روایی شیعی، یعنی بحار الانوار فراهم نمود.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Aimmeh’s (PH) Manaqeb Negari in both Islamic sects (Fariqeain) with emphasizing on tenth and eleventh centuries

نویسنده [English]

  • Abdullah Farahi
چکیده [English]

This article is examining works that had been written about Ahlol Beit’s lives and mentioning their virtues in both intellectual and dominant religious movements of Islam’s world such as Shi’a and Sonni. The basic axle of our study is in Safaviyeh’s Era that they utilized this kind of writing history for achieving to people’s legitimating. We could follow up the roots of this Mnaqeb Negari stream (writing about virtues of Ahlol Beit’s lives) in the city of Harat in ninth century, the city which is origin of writing history in Safaviyeh’s Era. History indeed distinguished Aimmeh (PH) as connective chain among two thinking of Sonni and Shi’a with axial role of Sonni’s Twelve Imami before and after Safaviyah era. This attracted the attentions of Manaqeb Negaran to translate works such as Kashfol Qommah, a book that utilized a lot from Ahlol Sonnah. This protective governmental stream eventually created base of the greatest narrative Shi’a work namely Bahar Al Anvar.